Gewoon voor jullie vlindermama's en papa's

F'lien · Top Kokker Geregistreerd: 19-8-2005 Berichten: 20429 Woonplaats: Huizen

Er zijn kindjes die komen en weer moeten gaan,
Mijn grote vraag waar ligt dat aan,
Ze zijn zo geliefd en zo verwacht,
Dat niemand zoiets ooit dacht,
Waarom mogen zij niet blijven, de pijn het verdriet,
God help ons op weg, ik begrijp het niet,
Die mooie vlinders behoren te leven,
We hebben ze zoveel te geven,
Waarom mag het niet altijd zo zijn,
Waarom zoveel leed, verdriet en pijn,
Ik wil iets doen om het te verzachten,
Meer dan aan ze denken in gedachten,
Vandaar dit mooie gedicht,
Aan alle vlindermama’s en papa’s gericht,
Ik krijg het maar niet uit mijn hoofd,
Het voelt soms een beetje verdoofd,
Ik voel onverschillig en oneerlijkheid,
Als ik geniet van mijn eigen kleine meid,
Geluk gedeeld met vlinderverdriet,
Ik wel, maar waarom zij niet,
Een antwoord wat bijna niemand vind,
Maar wel wat ik denk als ik kijk naar mijn kind,
Hoe moeten deze ouders zich voelen,
Zich ’s nachts door de nachten heen woelen,
Opstaan met een groot gemis,
Dat lieve kleine ding dat er niet is,
Zoveel liefde, zoveel te geven,
Zoveel willen leren over het leven,
Zomaar ineens gaat het niet door,
Waarom, Waarom, waarvoor,
Moet jij dit verdriet overkomen en dragen,
Ik durf het God niet meer te vragen,
Ik hoop dat je kracht vind,
En je vlindertje voelt in iedere wind,
Die altijd langs je wang waait,
Alsof je engeltje je eventjes zacht aait,
Want van alle liefde die jij ze hebt gegeven,
Blijven ze in de wind voor altijd doorleven.

Liefs Evelien Kusje