Sem en Thijs; onze mooie mannekes

[Dees75]

Ik ben op 13 oktober de trotse mama van onze mooie mannetjes Sem en Thijs geworden, diep verdrietig hebben we ook weer gelijk afscheid van ze moeten nemen. Na een zwangerschap van 23 weken en 3 dagen waren zij nog niet klaar voor de wereld.....

Ik ontdekte op26 mei dat ik zwanger was, ik was erg misselijk en had al heel veel zwangerschapskwaaltjes, ik was op dat moment 3 weken en 3 dagen zwanger. Na 6,5 week verloor ik ineens bloed, ik schrok me rot, ik had hiervoor een miskraam gehad, dus dacht gelijk dat het weer mis zouzijn. Gelukkig mocht ik gelijk in het ziekenhuis een echo laten maken. Zenuwachtig lag ik op de bank te wachten op het verlossende woord, was alles goed?? Toen ei de echoscopiste: "Kijk, hier klopt een hartje! Voor dat ze zei: "O, en hier nog één", had ik het al gezien op het scherm, er klopt 2 mooie hartjes!! Alles was goed en ik was in verwachting van een tee-eiïge tweeling!!! Tranen liepen over mijn wangen, dit zit niet in de familie, dus wat een verrassing!!! De weken erna leefden we op een roze wolk!! We waren zo blij en voelde ons zo bijzonder!!

Vanaf de 10e week nam de misselijkheid af en begon ik me heel energiek te voelen. Mijn buik groeide als een gek en al met 9 weken kon ik echt mijn eigen kleiding niet meer aan.

Bij 16 weken kreeg ik ineens heel veel pijn in mijn rug en rond mijn stuitje, ik bleek bekkeninstabiliteit te hebben en kon al snel gewoon helemaal niet meer zitten, ik ging dus de ziektewet in en in therapie. Helaas mocht dat allemaal niet baten en moest ik me erbij neerleggen dat dat heel de zwangerschap zou blijven.

Op vrijdag 12 september hadden we de 20 weken echo en alles was goed, ze lagen voor op schema qua groei en we kregen te horen dat het 2 jongetjes waren!!

Op woensdag 1 oktober had ik een afspraak in het ziekenhuis voor controle, iik had al een aantal dagn flinke buikpijn en had een raar gevoel, een gevoel dat er iets niet klopte. Ik ben bij de arts in huilen uitgebarsten. Hij zei dat het bandenpijn was en dat het erbij hoorde, bij het maken van de echo zag alles er goed uit.

Op zondag 5 oktober na 22 weken en 2 dagen zwangerschap had ik ineens vreselijke buikpijn en had ik wat bloedverlies. Om 17.00 deden ze een controle in het ziekenhuis en daar bleek tot onze grote schrik dat de pijn werd veroorzaakt door weeën. Mijn baarmoedermond was ook nog eens 1 cm verstreken. Onze wereld stortte in!

Ik werd opgenomen in het ziekenhuis en kreeg medicijnen toegediend die mijn baarmoedermond wat rustiger moesten maken maar dit hielp niet. Een paar uur later gaven ze een pil die de bloeddruk zou verlagen om de weeën te remmen. Om 22.00 was mijn buik weer rustig en mocht ik naar de zaal. Vanaf nu moest ik bedrust houden om zo te proberen de 24 weken te halen. Als ik die zou halen en de weeën bleven weg, zou ik tot 32 weken plat moeten blijven liggen in het ziekenhuis in Oss, als mijn buik nog onrustig zou zijn bij 24 weken moest ik naar het Radboud ziekenhuis in Nijmegen omdat ze daar premature baby's behandelen in het geval de bevalling toch zou inzetten. Die 24 weken-grens was dus enorm belangrijk!!! Voor de 24 weken behandelen ze kindjes niet omdat ze geen gezonde overlevingskans hebben.

Een week lang lag ik in bed. Ik kwam er alleen uit om te wassen en naar het toilet te gaan. Het maakte niet uit… Ik wilde wel tot 32 weken plat blijven liggen en naar het plafond staren, als mijn 2 jongens maar gezond te wereld zouden komen. Gedurende de week ging de werking van de medicijnen toch weer achteruit en kreeg ik weer andere medicatie toegediend. Deze werkte geweldig, de weeënactiviteit stopte helemaal. Wat was ik blij. Helaas mocht ik deze medicijnen maar 72 uur toegediend krijgen tot zondagmorgen 12 oktober.

Die zondag was enorm spannend, zou mijn lichaam het redden?? Zouden de weeën achterwege blijven??? Het leek er in eerste instantie wel op. Helaas. Om 16.00 kreeg ik weer buikpijn. Uiteindelijk vanaf 19.30 hele heftige weeën en ik bleek 1 cm ontsluiting te hebben.

Na een helse nacht, waarin gewone-, rug- en beenweeën elkaar 18 uur lang opvolgden, een kindje wat in mijn bekkeen tegen een zenuw drukte , de vliezen maar niet wilden breken en een aantal mislukte ruggenprikken werd na 23 weken en 3 dagen op maandag 13 oktober om 13.44 Sem geboren. Ik werd direct achterover gelegd en kreeg weeënremmers toegediend om te proberen of de tweede wilde blijven zitten, maar helaas... mijn vliezen sprongen direct daarna en 8 minuten later werd ook Thijs geboren.

Sem heeft 1 keer geprobeerd adem te halen maar overleed direct daarna. Hij had een roodpaars hoofdje en armpje omdat hij uren had klem gelegen in het geboortekanaal. Thijs heeft nog 58 minuten geleefd voor ook zijn hartje ermee stopte. Het was schrijnend om te zien hoe hij vocht voor zijn leven en steeds maar weer adem probeerde te halen en ze in het ziekenhuis gewoon niets doen omdat dat niet mag onder de 24 weken. Thijs reageerde een beetje als we met onze vinger over zijn wangetje wreven.…Hij deed dan zijn mondje open. Ook klemde hij zijn handje rond mijn pink. We hebben beide kindjes vastgehouden, uitgebreid bekeken en gekust. We hebben heel veel foto's gemaakt van onze lieve perfecte kindjes. Wat waren ze mooi. Zo onbegrijpelijk als je je kindjes voor het eerst ziet, dat ze er perfect uitzien, gezond zijn maar dat je ze nooit zult horen lachen, huilen en praten. En vooral dat ze niets kunnen doen om ze te laten overleven.

De volgende dag hebben we onze kindjes mee naar huis genomen en ze op een koeling samen in het bedje in de kinderkamer gelegd. Daar hebben ze nog 4 dagen gelegen. Regelmatig gingen we naar ze kijken, tilden we ze uit bed en gaven we ze kusjes. We waren verdoofd en konden het niet geloven, als kindjes zo gewenst zijn en je kunt ze zoveel bieden, waarom gebeurt zoiets dan??

Vrijdagavond hebben we ze overgelegd in 2 kleine witte kistjes met een afbeelding van een beertje erop en zaterdag zijn ze gecremeerd. We hebben Het land van je ogen dicht gedraaid van Chantal Janzen en na afloop hebben we ballonnen opgelaten voor ze...

Eenmaal thuis viel er iets van ons af, we waren zo geleefd heel de week. We dachten nu rust te nemen samen om te beginnen met de verwerking, ware het niet dat ik heftig bloedverlies kreeg en een week na de bevalling weer terug in het ziekenhuis lag met een behoorlijke infectie in mijn baarmoeder omdat er een groot stuk placenta was blijven zitten.
Dit hebben ze onder narcose verwijderd en mijn baarmoeder schoongemaakt. Een dag later mocht ik weer naar huis en moest het nu goed gaan. Daarop volgde de stuwing van de borstvoeding, waar je dus ook niet op zit te wachten en vervolgens kreeg ik hoge koorts en bleek dat de infectie toch niet helemaal verdwenen was. Nu na een heftige antibioticakuur ging het gelukkig lichamelijk weer beter.

Het verlies en het verdriet daarentegen iwas enorm. Wat een leegte.... Je buik is weer plat, je voelt geen schopjes meer, maar het kamertje is ook leeg. Gevoelsmatig klopt het niet. Alles was klaar om die 2 kleintjes te ontvangen thuis. De hele kast hangt vol met de mooiste jongenskleertjes. Het besef dat de kamer nog lang leeg zal blijven is niet te accepteren. Evenals het feit dat je iets van jezelf hebt moeten afstaan voor je het kende. Je bent papa en mama geworden maar hebt niets om voor te zorgen. Deze wond heelt nooit meer......

[F'lien]

Meis wat ontzettend naar dat je baarnoeder die binkies niet aan kon en zo begon aan het uitdrijven.
Je hebt gevochten twee weken lang, helaas de strijd verloren..
Hopelijk vind je hier wat 'aanspraak' en erkenning, helaas zijn er (te) veel vlindersmama's die je gevoelens zullen herkennen.
Hopelijk is er snel een brusje opkomst en zal het goed verlopen, Sem en Thjs zullen er vast over waken

voor Sem en Thijs

[Dees75]

Dank je wel F'lien, ik ben ook een eigen hyves gestart voor ouders die hun kindje tijdens de zwangerschap zijn verloren, ook daar heb ik goede contacten, echt superfijn om je gevoel te kunnen delen met mensen die weten wat je voelt...

Ik zou het vooral heel fijn vinden als ik straks ook mijn gevoelens kan delen tijdens een nieuwe zwangerschap, geloof dat ik dat dan ook hard nodig heb...

[gerda]

twee kaarsjes voor elk van jouw

wat een verdriet meis, dat ze niet verder konden groeien in hun huisje...

ik wens je heel graag toe dat er snel een derde kindje mag komen.

liefs
Gerda

[Dees75]

Gerda, bedankt voor je lieve woorden.....

[Chelleke]

Wat vreselijk, wat een verdriet, zo oneerlijk

Heel veel sterkte

Sem en Thijs

[elisaatje]

ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen

voor jouw twee mannetjes

[Vicky S]

Veel sterkte...

2 voor twee mooie vlindertjes...

Mijn dochtertje Maud is op 22w geboren weet een beetje hoe het voelt en wil je veel sterkte toewensen. Hoop dat er snel nog een kindje mag komen

[Dees75]

Dank voor al deze lieve woorden.......

[Kim3e]

Oh meis, wat verdrietig om te lezen, twee vlindertjes, zo mooi, klein en te teer voor dit bestaan.

Ik weet zeker dat het een teken was van je vader, hij zal ze beschermen!

Kleine lieve Sem en Thijs , zo klein en al afscheid moeten nemen... Het had niet zo mogen zijn dat zulke kleine kindjes al afscheid moeten nemen.

Zorgen jullie goed voor jullie papa en mama? En zorgen jullie er voor dat jullie papa en mama snel een broertje of zusje in hun armen mogen sluiten? Daarmee zullen jullie niet vergeten worden, maar het zal wel een lichtpuntje zijn voor hun.



Heel veel sterkte! En ik duim dat jullie snel een nieuw wonderkindje, gezond en wel, in jullie armen mogen sluiten!

[Dees75]

Dank je Kim, ik hoop het ook!!!!

[Daantjuh]

Wat ontzettend verdriet meis.. Ik vind je wel heel sterk, en ik denk dat je het op deze manier erg goed doet... Je zal ze nooit vergeten en ze zullen altijd een rol in je leven spelen... Maar zoals je schrijft je moet ook genieten van de dingen die gaan komen, hoewel het verlies van jouw twee kanjers nog maar zo vers is... Het is prettig om met mensen te kunnen praten die het zelfde hebben meegemaakt, dat lucht op..

Ik steek een kaarsje voor jouw 2 kanjers aan!

[Sooki]

[Karin1981]

heel veel sterkte

[petronella]

even een hele dikke knuffel
en twee kaarsjes voor de mooie jongens die niet meer
onder ons mogen zijn

veel sterkte toegewenst.

liefs petronella